Untitled 2026, wooden Gothic scene of the Crucifixion in Rimowa luggage, courtesy of the artist, foto Renée Steenbergen
Danh Vo in het Stedelijk Museum Amsterdam: “de geest van een hond”, πvεύμα ( Ελiόόα) (Pneuma/Geest, Elissa)
Door Antje von Graevenitz
In de grote benedenzaal van het Stedelijk Museum waan je je in een soort tuin. Enkele echte bloemen in glazen buizen zijn her en der uitgestald tussen hangende houten staketsels. Bloemen lijken de poëtische objecten en gefragmenteerde sculpturen van Danh V0 op te vrolijken. Dat is althans de eerste indruk van deze lichte, fijne presentatie. Je wordt er opgetogen van. Maar als je je erin verdiept, soms letterlijk onder de houten hangende panelen duikt, begin je inhoudelijke verbindingen te zoeken. Meteen vervliegt elke vrolijkheid en maakt plaats voor pijnlijke gewaarwordingen en imaginaties.
De Vietnamese kunstenaar, die sinds zijn vlucht in 1979 in Berlijn en Mexico City woont, wil zijn “werken nooit als bruggen voor communicatie begrijpen''. De kijker zou die ‘bruggen’ tussen zijn op het eerste gezicht meestal niet samen passende sculpturale werk zelf kunnen vinden. Het meest toegankelijk lijken nog de afdrukken in koperen platen van brokstukken uit de sculpturale kleding of een oor van het Amerikaanse vrijheidsbeeld Miss Liberty in New York, oorspronkelijk een geschenk van het Franse volk uit 1886. Danh Vo noemde deze fragmenten “We the People”. De bedoeling van dit cadeau was de Amerikanen steeds aan de waarden van de Franse revolutie (vrijheid, gelijkheid en broederschap) en democratie te herinneren. Maar hier wijzen de fragmenten van Miss Liberty eerder op een droevig verhaal, althans in de context van de contemporaine politiek.
Zonder titel 2024, Romeinse marmeren torso van Dionysus, 1e-2e eeuw n. C; Romeins marmeren hoofd van een vrouw, 200-na C .en grenenhout, particuliere bruikleengever foto Renée Steenbergen
Met andere werken moet de kijker meer bruggen verzinnen, zoals tussen een verfrommelde Amerikaanse vlag uit de tijd van de oorlog om onafhankelijkheid van de Britse koloniale macht en een schilderijtje uit de 15e eeuw van Maria met haar kleine Jezus aan de borst. Waarbij haar hoofd er kennelijk niet toe doet, omdat de vlag haar nagenoeg bedekt. Alleen het zuigende kindje lijkt belangrijk genoeg om gezien te worden.
Danh Vo beschouwt lichaamsdelen vaak als ''leidmotieven'' in zijn werken. Uitleg op de zaal-muur vertelt dat het de katholiek opgevoede kunstenaar om het belang van spirituele voeding gaat. Zodoende belichaamt het zuigende Jezuskind een allegorie voor spirituele voeding. Opeens lijkt dan ook de gefotografeerde bloem tegenover de Amerikaanse vlag van belang: Haar naam luidt: Eryngium (kruisdistel). Wijst deze bloem samen met de vlag misschien op de Griekse wraakgodinnen Erinyen, die de schuldigen achtervolgden en kwelden? Danh Vo die na zijn vlucht uit Vietnam als vierjarige met zijn familie door de Amerikaanse immigrantendienst werd geweigerd, lijkt met deze installatie van enkele gecombineerde voorwerpen zijn persoonlijke ervaringen te verwerken. Toch verpakt hij die zo in vervreemdende onderdelen.
Dahn Vo Gűldenhof herfst 2024, foto Nick Ash
Dat geldt vooral voor de geheimzinnige titel van deze tentoonstelling. Terwijl Danh Vo haar opdraagt aan de gestorven ‘geest’ van de hond Elissa van zijn Amerikaanse kunstenaar-vriendin Julie Ault met wie hij sinds 2004 vele combinaties van betekenissen bespreekt, is er in deze presentatie hond noch geest te bekennen. Je voelt je gevangen in poëzie, waarin jouw kennis en gevoeligheid op de proef worden gesteld. Hoewel Julie Ault meer op een conceptuele manier vooral met taal werkt en niet zoals hij met alledaagse onderwerpen vaak echte Romeinse torso’s of gotische beeldjes combineert, vormen hun simultaan getoonde gedachten de grondtoon van deze tentoonstelling. Dit verraadt de bijzondere titel. De Griekse woorden wijzen zowel op de hond als op betekenissen uit de klassieke oudheid. Want Elissa werd vooral onder de naam Dido als ongelukkige geliefde van Aeneas uit de tijd van de Trojaanse oorlog bekend. Alle getoonde bloemen nemen met hun Grieks/Latijnse namen aan de sculpturale poëzie deel.
Dahn Vo Gűldenhof zomer, Nick Ash
Danh Vo reisde er speciaal voor naar het Duitse tuinbedrijf Gutshof Güldenhof in Berlijn, waaraan hij conceptueel verbonden is, om er bloemen met hun betekenisvolle namen te kweken. Zo leven de culturen voort in het zien van deze poëtische presentatie. Je probeert de bruggen te vinden en zodra die zich voordoen, daarmee verder te gaan in het heden.
Danh Vo’s tentoonstelling kreeg geen catalogus, maar een flyer met uitleg, die ieder bezoeker binnen de presentatie in het souterrain kan meenemen. 14 Februari – 2 Augustus 2026)
